BIOGRAFIA

     Kiedy UPSIDE DOWN wystartował na próbach w 1992 roku, istotne było aby dawać czadu i zagrać pierwszy koncert. W tym samym roku po nagraniu i opublikowaniu kasety magnetofonowej pt. „Złudzenia szczęścia” okazało się, że UD gra z powodzeniem koncerty nie tylko w rodzinnym mieście ale także w regionie.

     Połowa lat dziewięćdziesiątych XX wieku przynosi zmiany gatunkowe w zespole, ponieważ nagrana przez Wojtka Chudzińskiego, a wydana na kasecie magnetofonowej pozycja „Legalized”, wprowadza powiew świeżości, któremu hard corowe zwolnienia ustępują piosenkom szybszym i łagodniejszym w wymowie. Od tego momentu muzyka UD kojarzona jest z punk-rockiem o melodyjnym podtekście, w którym Emas jako wokalista daje upust intelektualnym wywodom, często dotykając w ironiczny sposób polskiej, codziennej rzeczywistości. W okresie „Legalized” zespół nawiązuje współpracę z Rafałem Drzycimskim, artystą odpowiadającym za graficzny wygląd płyt, plakatów czy koszulek UD i pozostającym do dnia dzisiejszego nieformalnym członkiem zespołu.

     Rok 1998 to rejestracja z Jarkiem „Smokiem” Smakiem utworów na płytę „Do góry nogami”, która rozpoczyna współpracę z wytwórnią Mami Records, wpływając wyraźnie na ilość koncertów, z zespołami tak z kraju, jak i zagranicy.

     Wczesną  wiosną 2001 roku UD płynie do Szwecji, aby w zaciszu studia Sound Lab, razem z Matiasem Farm – gitarzystą zespołu Millencolin, nagrać piosenki, które opublikowane zostają na płycie „Puzzle”. Po tym wydarzeniu zespół rozpoznawany jest w kraju nad Wisłą, także dzięki teledyskowi do tytułowej piosenki z płyty, który pojawił się w muzycznej telewizji VIVA. Ta incydentalna współpraca z oficjalnymi mediami nie zmienia podejścia zespołu do obranej drogi twórczej, na której kierunki wyznaczają undergroundowe zasady DIY, koleżeńska współpraca oraz szacunek dla ludzi przychodzących na koncerty.  

     Lata 2002 – 2003 to czas zmian personalnych w zespole i ukształtowanie się kwintetu w skład którego oprócz Emasa (wokal), Bromby (gitara) i Bolka (bas), weszli Mały (perkusja) oraz Bartass (gitara/wokal), a także Model (jako siła organizacyjno-techniczna).

     Perturbacje w składzie wychodzą zespołowi na dobre, ponieważ w 2005 roku pracując z Przemkiem „Perłą” Wejmannem, rejestruje utwory na płytę „Master-Copy”. Zderzenie pięciu osobowości, potęguje koncerty w kraju i zagranicą, przyciągając również młodsze pokolenie odbiorców, dla których piosenki z okresu „Master-Copy” stają się muzycznymi standardami.

     Kwintesencją estradowego wizerunku zespołu jest wydana w roku 2007 płyta DVD pt. „Inaczej”, na której zespół daje majstersztykowy popis szeroko rozumianego świata muzyki, dodać warto w formie live. Akustyczne ale pełne temperamentu i polotu wersje znanych z wcześniejszych płyt utworów, zrealizowane przez Adriana Michalskiego w studio Opery Nova, nie pozostawiają złudzeń, że punk-rock w wydaniu UD to nie tylko stereotypowe „trzy akordy – darcie mordy” ale wachlarz możliwości z szeroko wykorzystanym instrumentarium: pianinem, trąbką, czy skrzypcami. Płyta „Inaczej” kończy także wieloletnią współpracę z wytwórnią Mami Records.

     Rok 2012 to wejście UD w 20-lecie działalności i realizacja wspólnie z Jackiem Miłaszewskim kolejnej pozycji w dyskografii, płyty zatytułowanej „Aperitif”, a wydanej przez oficynę Pasażer Records. Ta przysłowiowa przystawka to ewidentnie nowe rozdanie, bo zdecydowanie dynamiczne i bezkompromisowe piosenki, przetykane wisielczym humorem oraz aluzjami do codziennej rzeczywistości nie pozostawiają złudzeń, że ostanie słowo/akord jeszcze w historii zespołu nie padły.

     Patrząc z perspektywy dekady można powiedzieć, że obecnie UD to zespół, który startował z minimalnymi możliwościami a dużymi chęciami (nie aspiracjami!) i do dnia dzisiejszego spotyka się z pozytywnym odbiorem różnej maści koncertowych popaprańców: punków, skinów i metali, hipisów, rastamanów i blokowych hip-hopowców, hard-corowców, rokendrolowców, męskich, żeńskich i nijakich, starych i młodych, co czyni ich, a raczej ich muzykę, jedną z ciekawszych form na krajowym, undergroundowym poletku niezależnego hard-core-punka.

     Próba jednoznacznego zdefiniowania w jakim kierunku UD będzie się rozwijać, mija się z celem, ponieważ dzisiaj Mały to także podpora post-metalowego składu VIDIAN (pierwsza płyta na końcie), Bartass to etatowy gitarzysta formacji NONE (trzy płyty w dorobku), Bromba to skuteczny basista hip-hopowego live-składu B.O.K., a Emas i Bolo to niczym nieskrępowani tropiciele społecznej zwały i medialno-politycznego zepsucia, co czyni ich wszystkich razem nieodgadniętymi, pozytywnie zakręconymi ojcami, mężami i kochankami, dla których przyszłość to po prostu kolejny koncert i kolejna płyta.